نويسنده: معصومه آباد

بروج

متن تقريظ مقام معظم رهبري:

«بسم الله الرحمن الرحيم، کتاب را با احساس دوگانه اندوه و افتخار و گاه از پشت پرده اشک، خواندم و بر آن صبر و همت و پاکي و صفا، و بر اين هنرمندي در مجسم کردن زيبائي‌ها و زشتي‌ها و رنج‌ها و شادي‌ها آفرين گفتم. گنجينه يادها و خاطره‌هاي مجاهدان و آزادگان، ذخيره عظيم و ارزشمندي است که تاريخ را پربار و درس‌ها و آموختني‌ها را پرشمار مي‌کند. خدمت بزرگي است آنها را از ذهن‌ها و حافظه‌ها بيرون کشيدن و به قلم و هنر و نمايش سپردن. اين نيز از نوشته‌هايي است که ترجمه‌اش لازم است. به چهار بانوي قهرمان اين کتاب بويژه نويسنده و راوي هنرمند آن سلام مي‌فرستم. 5/ 7/92»

معرفي کتاب:

کتاب‌هاي زيادي هستند که حال و هواي دفاع مقدس را زند ه مي‌کنند، همانطور که تعداد قابل توجهي کتاب، به نقش زنان در دفاع مقدس مي‌پردازند، از ميان اين کتاب‌ها برخي هم به زندان‌ها و اردوگاه‌هاي عراق سرک کشيده‌اند تا روايتگر، حال روز اسراي ايراني در دوران سخت اسارت باشند، اما بين همه اين کتاب‌ها شايد خيلي کم باشند آنهايي که دوران اسارت زنان ايراني در چنگال بعثي‌ها را به تصوير بکشند. اصلاً شايد خيلي‌ها با خواندن اين جمله اين سوال را بپرسند که مگر در ميان اسراي ايراني زني هم وجود داشته است؟ پاسخ کوتاه سوال بالا يک کلمه است: «بله ». اما براي شنيدن پاسخ تفصيلي‌اش بايد زحمت خواندن يک کتاب 550 صفحه‌اي به نام «من زنده‌ام » را به خود هموار کرد. خواندن حکايت اسارت، رنج‌ها، اميدها و تلاش‌هاي يک دختر هفده ساله ايراني در طول چهار سال اسارت در عراق آنقدر جذابيت دارد که بتوان کتاب را تند و تند ورق زد و کلماتش را بلعيد. 116 صفحه ابتدايي کتاب شرح حال راوي از کودکي تا شروع جنگ است. کارگر بودن پدر راوي در شرکت نفت قبل از انقلاب و خيلي دلايل ديگر باعث شده تا اين بخش از کتاب نکات جذاب زيادي براي خواندن و آشنا شدن با زندگي مردم آن روزگار داشته باشد. اما از اينجا به بعد و با آغاز جنگ بخش اصلي آغاز مي‌شود و چون راوي در همان روزهاي ابتدايي اسير شده است، خواننده هم خيلي زود همپاي راوي از بيابان‌هاي گرم خوزستان به زندان الرشيد و بعد موصل و… سفر مي‌کند. «من زنده‌ام» حتما يکي از کتاب‌هاي مهم تاريخ دفاع مقدس است؛ چرا که بخشي را روايت مي‌کند که شايد حتي تصورش هم ممکن نباشد، چه رسد به تحمل چهارساله‌اش.

انتهای پیام/